σ..................

Σ αγαπώ με την αγάπη που δεν διεκδικεί τίποτε
για την καρδιά που σε πόνεσε
σε αγαπώ
με την αγάπη
που θέλει
για σένα
να ζεις ευτυχισμένη
και ας μη μάθεις ποτέ
που είμαι ή που μπορεί να είμαι
σε αγαπώ
με την αγάπη
που θέλει να ξέρεις ότι χαμογελάς
σε αγαπώ
με την αγάπη που ξέρει ότι ποτέ δεν θα ακουμπήσει
σε ότι κρατάς στα χέρια σου
σε αγαπώ
γιατί ξέρεις να αγαπάς
το χτες και το σήμερα σου
σε αγαπώ
γιατί
το δικό μας αστέρι
το κρατάς
εκεί που είναι
στην αρχή ενός ονείρου
μεταξύ γης και ουρανού

το παραμυθακι μας.....

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια πολυχιονισμένη πολιτεία ζούσε η Βροχούλα, μια άσπρη γάτα με καφετιές πιτσιλιές, που ούτε πλούσιο είχε για αφεντικό ούτε καν τον πιο φτωχό από τους φτωχούς. Μόνη...Στο δρόμο την έβρισκαν οι μέρες και οι νύχτες. Κοιμότανε στο δρόμο κι έτρωγε-άμα έτρωγε-ό,τι της λάχαινε. Έτσι πορευόταν η Βροχούλα. Κι επειδή πίστευε πως είναι ωραία η ζωή και πως θα έρθουν καλύτερες μέρες, δε βαρυγκομούσε. Με τόσο χιόνι όμως τα έχασε...ξεπάγιασαντ'αυτιά της κι η μουσούδα της. Κι οι πατούσες της ξεπάγιασανκι αυτές. "Πάλι νηστική θα μείνω χριστουγεννιάτικα νιαούρισε τουρτουρίζοντας.
Στην άλλη άκρη της γης, σε μια άλλη πολυχιονισμένη πολιτεία, όπου οι άνθρωποι μιλούσαν άλλη γλώσσα κι είχαν άλλο χρώμα, ζούσε ο Μουντζούρης, ένας μικρός κατάμαυρος σκύλος. Που τον έχανες που τον έβρισκες, στις στέγες των σπιτιών. Λες και ήτανε κεραμιδόγατος. Δεν είχε αφεντικό κι αυτός, όπως η Βροχούλα, ανήμερα Χριστούγεννα, είχε ξεπαγιάσει. Ζητώντας λίγη ζεστασιά κουλουριάστηκε πλάι σε μια καμινάδα. Κι έτσι όπως έπεφτε πυκνό το χιόνι, έπρεπε κάθε τόσο να τινάζει απο τη ράχη του τις νιφάδες, αν ήθελε να μη γίνει σα το χιονάνθρωπο της πλατείας.
Την ίδια ώρα η Βροχούλα, στην άλλη πολιτεία, τρύπωνε σε μια ξεχαρβαλωμένη μπότα. Την είχε ανακαλύψει σε ένα υπόστεγο κι έτρεξε να λουφάξει μέσα της. "Εδώ θα κάνω Χριστούγεννα" συλλογίστηκε.. Κι ένιωσε και τυχερή, γιατί ποιος ξέρει πόσες γάτες θα ξεπαγιάζαν τώρα. Μισόκλεισε τα μάτια και χάζευε το φωτισμένο παράθυρο στο απέναντι σπίτι. Έβλεπε το χριστουγεννιάτικο δένδρο με τα βαριά στολίδια, τις πιατέλες με τα φαγητά και τα γλυκά. Τα παιδιά έπαιζαν και τραγουδούσαν γύρω από το δέντρα με αναψοκοκκινισμένα μάγουλα.
"Α...να ήμουν εκεί!" πεθύμησε η Βροχούλα. Και καθώς ο νους της γέμιζε με τις γλυκές αυτές σκέψεις, βάρυναν τα μάτια της κι αποκοιμήθηκε.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή στη μακρινή πολιτεία στην άλλη άκρη της γης, αποκοιμιόταν κι ο Μουντζούρης με τη ράχη κολλημένη στην καμινάδα. Κι η καμινάδα ανέβαζε απο τη σάλα τις παιδικές φωνές, τη ζεστασιά και τις μυρουδιές που του γαργαλούσαν τα ρουθούνια. Ήρθαν λοιπόν και στο δικό του νου οι ίδιες γλυκές σκέψεις οι ίδιες ακριβώς
Όμως αν έτσι ήρθαν ανάποδα τα πράγματα, δε θα έμεναν έτσι. Από το χριστουγεννιάτικο ουρανό που είναι γεμάτος αγγελάκια, για να ακούνε κάθε λογής ευχές κι επιθυμίες...ξεγλίστρησε ένα όνειρο και τύλιξε απαλά τη Βροχούλα και το Μουντζούρη. Τους τύλιξε και τους δυο μαζί, γιατί αποκοιμήθηκαν κι οι δυο την ίδια ακριβώς στιγμή, με τις ίδιες γλυκές σκέψεις στο μυαλό, τις ίδιες ακριβώςΚι είχε μέσα του το μικρό όνειρο ένα σπίτι ζεστό...καλό φαγητό κι αγάπη για το Μουντζούρη και τη Βροχούλα...όμως από όλα πιο καλό ήταν που συναντήθηκαν στο ίδιο χριστουγεννιάτικο όνειρο.
Κι ως φαίνεται, αγάπησε πολύ ο Μουντζούρης τη Βροχούλα, τον αγάπησε κι η Βροχούλα το ίδιο πολύ, το ίδιο ακριβώς, γιατί μόλις τελείωσε το όνειρο και ξύπνησαν ο ένας δίπλα στην καμινάδα...κι η άλλη μέσα στην μπότα, άφησαν κι οι δυο τους από ένα βαθύ αναστεναγμό. Θα πρέπει μάλιστα να αγαπηθήκανε, όπως λένε, παράφορα, αφού ξεκίνησε ο Μουντζούρης από τη μακρινή πολιτεία στην άλλη άκρη της γης να ψάξει τη Βροχούλα. Με τον ίδιο σκοπό πήρε κι αυτή τους δρόμους....Και βέβαια τέτοιες ιστοριούλες πρέπει να έχουν αίσιο τέλος.....
Μετά από χίλια βάσανα, κούραση, αγρύπνιες κι ένα σωρό κινδύνους, σμίξανε επιτέλους κάπου στη...........και ίσως στον Παραδεισο.

η σφραγίδα!!

Βάλε με σφραγίδα στην καρδιά σου
σαν σφραγίδα στο μπράτσο σου
είναι δυνατή η αγάπη σαν το θάνατο
και σκληρός ο πόθος σαν τον άδη
οι σπίθες της είναι σπίθες της φωτιάς,
φλόγα του Θεού.

Νερά ποτάμια δεν μπορούν
να σβήσουν την αγάπη.....

γιατι;;;;..χωρις εσενα!!

γιατι;;;........ερωτηματικα και απαντησεις που δε ερχονται και δε ξερω αν προκειται να ερθουν
λεξεις κειμενα και φρασεις...που καταλαγιαζουν ή φουντωνουν τα συναισθηματα
εκανα ενα βημα και με αφησες μονο μου....
προσπαθησα να σου πω πως ειμαι ετοιμος να ερθω, να κουρνιασω στην αγκαλια σου...
κι ειπες ΟΧΙ...ΔΕ ΘΕΛΩ...αιτιολογησες πως πιεστηκα και γι αυτο δε θελεις...
και σταματησες να μου μιλας....
σταματησες να λες εστω και καλημερα...
γιατι;;;;....
ειπες οταν σε φωναζα να ερθεις....εγω εδειχνα αδιαφορια....
τωρα δε θες...
δε σου ριχνω ευθυνη που δε θες....

γιατι....γιατι;;;;
στεγνωσε το στομα μου....
κολλησε ο νους μου....

χωρις εσενα....ειμαι πεταλο που το πετα ο ανεμος εδω και εκει
χωρις εσενα ειμαι....το παιδι που αφηνεται να κανει τα πρωτα του βηματα χωρις στηριξη
χωρις εσενα....νιωθω την ανασφαλεια να με τυλιγει
χωρις εσενα ....ειμαι ενα τιποτε!!!

η βροχη....

Ήταν πολύ κουρασμένος απόψε αλλα ένιωθε ότι κάτι έπρεπε να κάνει..Κάτι που μέσα του τον έτρωγε και τον βασάνιζε..Αλλά δεν ήξερε τι..
Μια βόλτα ίσως τον βοηθούσε..Πήρε τα κλειδιά του αυτοκινήτου και κατέβηκε..Φυσούσε πολύ εκείνη την ώρα και έβρεχε..Σήκωσε το γιακά του σακακιού του και άρχισε να τρέχει γρήγορα για να μπει στο αμάξι..'Ανοιξε την πόρτα ,κάθισε στη θέση του και έβαλε ένα τυχαίο cd αλλά έμεινε εκεί..Στάσιμος..Ακούμπησε το κεφάλι του επάνω στο τιμόνι για μερικά δευτερόλεπτα και σηκώνοντας τα μάτια κοίταξε στον καθρέφτη του..Είχε αλλάξει όψη..Ήξερε τι ήθελε τώρα.Αυτά τα 5 δευτερόλεπτα σκέψης τον ξύπνησαν..Έβαλε μπροστά και ξεκίνησε..Η βροχή και ο αέρας δεν έλεγαν να σταματήσουν.Σαν τον λυμεώνα της δικής του καρδιάς που μαινόταν εκείνη την ώρα και η καταιγίδα έκανε το ίδιο.. Ήταν σαν να ανταγωνίζονται ποιος θα επικρατήσει..
Ο δρόμος μάκραινε και τα φώτα της πόλης του ήταν πια αρκετά πίσω του..Δεν τον ένοιαζε αυτό ..Τον ένοιαζε να φτάσει εκεί που η ζωή κάποτε τον είχε οδηγήσει στο όνειρο και κείνος δεν μπόρεσε να το πραγματοποιήσει..Δεν έφταιγε εκείνος..Δεν μπορούσε..Οι συνθήκες ήταν δύσκολες και όλα τότε φαινόταν τόσο απόμακρα και απραγματοποίητα..Ακόμα και η ζωή του εκείνη τη χρονική στιγμή τυλιγόταν με αλυσίδες και ήταν αδύνατο να προχωρήσει..
Η βροχή συνέχιζε να χτυπάει στο παμπρίζ του αυτοκινήτου και, αν και δυσκόλευαν αρκετά την οδήγηση ,εκείνος προσπερνούσε τη δύναμη της γιατί η δύναμη της ψυχής του ήταν πιο δυνατή από εκείνη και οι σκέψεις του πιο δυνατές από κάθε εμπόδιο..Έπρεπε να πάει εκεί ..Εκεί που έδιωξε την ευτυχία μέσα από τα χέρια του..Εκεί που άφησε την αγάπη να πετάξει μακριά με δυο λέξεις..Εκεί που πάντα γυρνούσε το μυαλό του ακόμα και αν η ζωή του συνέχισε..Έπρεπε να καταφέρει να ξορκίσει τα φαντάσματα που τον κυνηγούσαν όχι για να ξεχάσει αλλά για να μη είναι πια άδειος και κατα βάθος θυμωμένος ..Ήθελε να πάει εκεί να αφουγκραστεί τη στιγμή ,να γυρίσει πίσω και να δώσει στον εαυτό του την ευκαιρία να συγχωρέσει εκείνη την περίοδο της ζωή του,να δώσει την ευκαιρία να συγχωρέσει τον ίδιο το χρόνο..
Δεν ήξερε πόση ώρα είχε περάσει.Ο χρόνος είχε μείνει πίσω..Έπρεπε να μείνει πίσω και να τρέξει αυτός μπροστά..
Πήρε μια κλειστή στροφή σε μια παρακαμπτήριο της εθνικής ..Ο δρόμος ήταν καλός αν και η βροχή είχε κάνει ρυάκια στο δρόμο που ήταν παγίδες αλλά κατάφερε να συγκρατήσει το αυτοκίνητό του,όχι όμως και ένα δάκρυ που κύλησε από τα μάτια του..Είχε φτάσει εκεί στο τέρμα της πορείας του..Έκλεισε τα φώτα άφησε τη μουσική να παίζει και αφέθηκε να κοιτάξει γύρω του..Μισάνοιξε το παράθυρό του και απόλαυσε το άρωμα της βροχής..Κάπου εκεί η ματιά του έπεσε σε ένα άλλο αυτοκίνητο..
-Να πάρει δεν είμαι μόνος" είπε και άφησε τη ματιά του για λίγο επάνω στη σκιά που όλο και περισσότερο φωτιζόταν από τα φώτα της πόλης..Ένας άνθρωπος βρισκόταν κάτω από τη βροχή και δεν έδειχνε να νοιάζεται που έπεφτε καταρακτωδώς..Δεν νοιαζόταν για τίποτε..Απλά καθόταν..
Ανοιξε την πόρτα του και κατέβηκε κάτω..Αφού μπορούσε εκείνος, θα το 'κανε και αυτός και ας ήταν τρελό ..Τα πόδια του βούλιαξαν στη λάσπη αλλά συνέχισε να πλησιάζει τη σιωπηλή σκιά και κάθισε λίγο πιο μακρυά..Η σκιά κάτω από το φως είχε δυναμώσει..Ήταν γυναίκα και..Δεν ήταν δυνατόν..Ήταν εκείνη..Εκείνη που χρόνια πριν μια τέτοια βροχερή μέρα είχε χάσει..

Η γυναίκα γύρισε το κεφάλι της..Δεν μπορούσε να δει την έκφρασή της απλά κατάλαβε ότι τον αναγνώρισε..Δεν είπε λέξη και δεν είπε ούτε και αυτός..Τα λόγια εκείνη τη στιγμή ήταν μάταια..Τον είχε ήδη πλησιάσει και το πρόσωπό της ήταν τόσο κοντά του που ένιωθε την ήρεμη αναπνοή της..'Αγγιξε το πρόσωπό του και ακούμπησε τα χείλη της στα χείλη του και αγκαλιασμενοι ,χωρίς λέξη, προχώρησαν στο αυτοκίνητο του..Δεν μιλούσαν,δεν μίλησαν,μόνο άφηναν το χρόνο να οδηγήσει τα βήματά του δικού τους χορού και όταν ο χρόνος εξαγνίστηκε εκείνη άνοιξε σιωπηλή την πόρτα,την έκλεισε, πλησίασε στο παραθυρό του και κει ,κάτω από τη βροχή να τρέχει πάνω στο πρόσωπό της, του είπε ψιθυριστά..
_"Σε περίμενα..Κάθε χρόνο τέτοια μέρα εδώ και 10 χρόνια σε περίμενα..Μια μέρα κάθε χρόνο..σε ευχαριστώ που ήρθες..Σε Αγαπώ.."και απομακρύνθηκε αργά αλλά με βήματα που αποδείκνυαν πια ότι είχε και κείνη ξορκίσει το δικό της χρόνο.Μπήκε στο αυτοκίνητό της ,πέρασε από δίπλα του χωρίς να τον κοιτάξει καθόλου και χάθηκε μέσα στη βροχή πίσω από τη στροφή του δρόμου..
Έβαλε και κείνος μπροστά και ξεκίνησε χωρίς σκέψεις πια και χωρίς γιατί..
Σαν σήμερα μια βροχερή μέρα που η ζωή τού είχε στερήσει την ελπίδα ,έγινε το σήμερα που η ζωή τού χάρισε την γαλήνη της ψυχής του..Από σήμερα οι παλιές αναμνήσεις εκείνης της εποχής δεν θα ήταν γεμάτες από γιατί, από το αίσθημα κενού και σφιξίματος στο στομάχι κάθε φορά που η μνήμη του θα την έφερνε -εικόνα πικρής αναμνησης -στο μυαλό του αλλά ,από σήμερα και για πάντα ,θα ήταν πια γεμάτες από εκείνη και την αγάπη που ποτέ για αυτούς δεν θα έσβηνε...

Και η βροχή συνέχισε να πέφτει δυνατή..

ΜΕ ΝΙΩΘΕΙΣ;;;

ποτε νιωθεις την αγαπη;;;
μια ερωτηση που εχει απαντηση οχι οταν βρισκεσαι κοντα στο προσωπο που λατρευεις , μα οταν εισαι μακρια του...εκει αισθανεσαι και τρανταζεται το ειναι σου συθεμελα...ειναι οι στιγμες που αγγιζεις την αγαπη την αγκαλιαζεις....
ναι!! τη νιωθεις την αγαπη οταν εισαι μακρια της...κι οταν πας να την χασεις....
εκει αρχιζεις να καταλαβαινεις τι συμβαινει πραγματικα
εκει χτυπιεσαι....φτανεις στον πατο...πνιγεσαι...ζητας το χερι του αλλου να πιαστεις
αρχιζεις να αμφιβαλεις...για τον ιδιο σου τον εαυτο....για την υπαρξη σου
κι ολα αυτα γιατι εχεις γνωρισει την αγαπη......την ζεις κι αυτο σε ποναει...
σε λυγιζει...
εισαι αιχμαλωτος και σου αρεσει....οσο κι αν σε πειραζει...εσυ εκει θες να αγαπας..
να ζεις αυτο το μαρτυριο της αγαπης...που σε γλυκαινει....
οτι και να λεω σε αγαπαω....και αυτο μου δινει ζωή.........
δε το εχω αποδειξει μεχρι τωρα.....απτα και ορατα...
αλλα ηρθε ο καιρος....να κανω κατι πια και εγω!!!
.....................................................................................

δε θελω να πονω μακρια σου μαπιο πολυ δε θελω να πονας....
αυτο με βασανιζει...τοσο καιρο...με εχει κανει να λιωνω κι ας μη το δειχνω
οτι και να γινει....ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ!!!

Στέλνω....

Στέλνω μηνύματα κλεισμένα σε μπουκάλι
να ταξιδέψουν στην τρικυμισμένη θάλασσα των ματιών σου,
να καλύψουν την απόσταση που με χωρίζει από των χειλιών σου την γλύκα,
να καταλήξουν στο απάνεμο λιμάνι της αγκαλιάς σου
και να ανταμώσουν της καρδιάς σου τους παλμούς…

ματια μου τα θελω μου τα θελω σου ειναι ενα....
ειναι καθαρια και ουρανια....
δεν τους αξιζει η πιεση!!!