τόσο πολύ...τόσο βαθιά......

Κράτα με στο σκοτάδι,
πάνω σου πιο σφιχτά
ν' ακούγεται η καρδιά όταν ζητάει το χάδι...
Κράτα με και θυμήσου
ψέματα μη μου πεις
τα λόγια της σιωπής διαβάζω
στο κορμί σου...

Τόσο πολύ σ' αγαπώ που μπορεί
και να μάθω μακριά σου για σένα να ζω...
Τόσο βαθιά σ' αγαπώ που μπορεί
και ν' αντέξω μακριά σου να ζω...

Να 'ξερες πως πονάει το τελευταίο φιλί
κι ακόμα πιο πολύ όταν σε προσπερνάει...
Αν είναι να μου δώσεις
τέτοιο φιλί πικρό
δώσ' μου το να το πιω
δίχως να μετανιώσεις...

Τόσο πολύ σ' αγαπώ που μπορεί
και να μάθω μακριά σου
για σένα να ζω...
Τόσο βαθιά σ' αγαπώ
που μπορεί
και ν' αντέξω μακριά σου να ζω...

μακαρι....να.....

μια φραση....που σημερα σου ειπα...στροβιλιζε μερες στο νου μου εφερνε βολτες εδω κι εκει...προσπαθουσα να την θαψω...να την εξαφανισω δεν ημουν "σιγουρος"...επεφτα σε πειρασμο...μπα δεν ειναι δικη μου σκεψη αυτη ....δε το νιωθω εγω...δε μπορει να ειναι ετσι...λαθος κατι αλλο ειναι...μπορει κι ο αερας που φυσα...
οταν πεταχτηκα ιδρωμενος στον υπνο μου με το ονομα σου στα χειλη μου...να λεω...
Λεττα μου...εσυ εισαι...οταν γυρισα να δω διπλα στο κεραβατι μου και τι ειδα;;; ενα κενο...ενα αδειο χωρο..λυγισα...ενιωσα πολυ λιγος..πολυ μικρος....δε μπορουσα να σηκωθω..ομως οι σκεψεις μου κοπηκαν απο την καθημερινοτητα...εμ εινα κι αυτη που μας σκουντα...
οι υποχρεωσεις πολλες..αρχη της εβδομαδας βλεπεις...ομως αυτη η φραση δεν εφευγε...
την ξορκιζα...εκανα σταυρους...μιλαγα με τον εααυτο μου..."χαζε..παρανοεις δεν ειναι ετσι..." μια συναδελφος με ακουσε με ειδε ψιλοιδρωμενο...λεει πηγαινε να ξεκουραστεις αν δε νιωθεις καλα...
μια χαρα ειμαι...απαντω...με λιγη αγριαδα στον τονο μου...
με αφησε μονο μου...να σκεφτομαι περνουσαν οι στιγμες γυρω μου φωνες παιδικες...κι απο αυτες ν αβγαινει μια φραση....
μοναχα μια φραση.....
δεν αντεξα..μεσα απο τα πληκτρα του υπολογιστη...στην φωναξα.... στο ειπα....

μακαρι να ησουν η γυναικα μου!!!
και........

ποτε;;;;;.......

αυτα τα συννεφα θα εξαφανιστουν;;
ποτε μα ποτε θα μας οδηγησουν μαζι;;
χωρις αγαπη στην ψυχη δε μπορεις να πεις πως ειμαστε ευχαριστημενοι
αλλα βροχουλα μου..εισαι ομορφη
μα μηπως ο χρονος μας κανει να πουμε αντιο;;
ΑΚΟΜΑ Σ ΑΓΑΠΩ... ΘΥΜΑΣΑΙ;
ολες αυτες τις νυχτες εκλαιγα για σενα
ολα αυτα τα ονειρα που καναμε
λες να εγιναν καπνος;;
..................................
ασε με να σου ψυθιρισω στο αυτι σου
ΠΟΤΕ ΘΑ ΟΔΗΓΗΘΟΥΜΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ;;;
εχει πολυ ακομη;
γιατι με ταρακουνας;;;
ολα τα φιλια μας δεν ηταν γλυκα;;
σιχαινομαι να βλεπω τη θλιψη στα ματια σου...
.................................
αλλα βροχουλα μου σ αγαπαω ακομη μωρο μου
οπου κι αν κοιταξω βλεπω τα ματια σου
ελα αγαπη μου στεγνωσε τα ματια σου!!!

σ..................

Σ αγαπώ με την αγάπη που δεν διεκδικεί τίποτε
για την καρδιά που σε πόνεσε
σε αγαπώ
με την αγάπη
που θέλει
για σένα
να ζεις ευτυχισμένη
και ας μη μάθεις ποτέ
που είμαι ή που μπορεί να είμαι
σε αγαπώ
με την αγάπη
που θέλει να ξέρεις ότι χαμογελάς
σε αγαπώ
με την αγάπη που ξέρει ότι ποτέ δεν θα ακουμπήσει
σε ότι κρατάς στα χέρια σου
σε αγαπώ
γιατί ξέρεις να αγαπάς
το χτες και το σήμερα σου
σε αγαπώ
γιατί
το δικό μας αστέρι
το κρατάς
εκεί που είναι
στην αρχή ενός ονείρου
μεταξύ γης και ουρανού

το παραμυθακι μας.....

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια πολυχιονισμένη πολιτεία ζούσε η Βροχούλα, μια άσπρη γάτα με καφετιές πιτσιλιές, που ούτε πλούσιο είχε για αφεντικό ούτε καν τον πιο φτωχό από τους φτωχούς. Μόνη...Στο δρόμο την έβρισκαν οι μέρες και οι νύχτες. Κοιμότανε στο δρόμο κι έτρωγε-άμα έτρωγε-ό,τι της λάχαινε. Έτσι πορευόταν η Βροχούλα. Κι επειδή πίστευε πως είναι ωραία η ζωή και πως θα έρθουν καλύτερες μέρες, δε βαρυγκομούσε. Με τόσο χιόνι όμως τα έχασε...ξεπάγιασαντ'αυτιά της κι η μουσούδα της. Κι οι πατούσες της ξεπάγιασανκι αυτές. "Πάλι νηστική θα μείνω χριστουγεννιάτικα νιαούρισε τουρτουρίζοντας.
Στην άλλη άκρη της γης, σε μια άλλη πολυχιονισμένη πολιτεία, όπου οι άνθρωποι μιλούσαν άλλη γλώσσα κι είχαν άλλο χρώμα, ζούσε ο Μουντζούρης, ένας μικρός κατάμαυρος σκύλος. Που τον έχανες που τον έβρισκες, στις στέγες των σπιτιών. Λες και ήτανε κεραμιδόγατος. Δεν είχε αφεντικό κι αυτός, όπως η Βροχούλα, ανήμερα Χριστούγεννα, είχε ξεπαγιάσει. Ζητώντας λίγη ζεστασιά κουλουριάστηκε πλάι σε μια καμινάδα. Κι έτσι όπως έπεφτε πυκνό το χιόνι, έπρεπε κάθε τόσο να τινάζει απο τη ράχη του τις νιφάδες, αν ήθελε να μη γίνει σα το χιονάνθρωπο της πλατείας.
Την ίδια ώρα η Βροχούλα, στην άλλη πολιτεία, τρύπωνε σε μια ξεχαρβαλωμένη μπότα. Την είχε ανακαλύψει σε ένα υπόστεγο κι έτρεξε να λουφάξει μέσα της. "Εδώ θα κάνω Χριστούγεννα" συλλογίστηκε.. Κι ένιωσε και τυχερή, γιατί ποιος ξέρει πόσες γάτες θα ξεπαγιάζαν τώρα. Μισόκλεισε τα μάτια και χάζευε το φωτισμένο παράθυρο στο απέναντι σπίτι. Έβλεπε το χριστουγεννιάτικο δένδρο με τα βαριά στολίδια, τις πιατέλες με τα φαγητά και τα γλυκά. Τα παιδιά έπαιζαν και τραγουδούσαν γύρω από το δέντρα με αναψοκοκκινισμένα μάγουλα.
"Α...να ήμουν εκεί!" πεθύμησε η Βροχούλα. Και καθώς ο νους της γέμιζε με τις γλυκές αυτές σκέψεις, βάρυναν τα μάτια της κι αποκοιμήθηκε.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή στη μακρινή πολιτεία στην άλλη άκρη της γης, αποκοιμιόταν κι ο Μουντζούρης με τη ράχη κολλημένη στην καμινάδα. Κι η καμινάδα ανέβαζε απο τη σάλα τις παιδικές φωνές, τη ζεστασιά και τις μυρουδιές που του γαργαλούσαν τα ρουθούνια. Ήρθαν λοιπόν και στο δικό του νου οι ίδιες γλυκές σκέψεις οι ίδιες ακριβώς
Όμως αν έτσι ήρθαν ανάποδα τα πράγματα, δε θα έμεναν έτσι. Από το χριστουγεννιάτικο ουρανό που είναι γεμάτος αγγελάκια, για να ακούνε κάθε λογής ευχές κι επιθυμίες...ξεγλίστρησε ένα όνειρο και τύλιξε απαλά τη Βροχούλα και το Μουντζούρη. Τους τύλιξε και τους δυο μαζί, γιατί αποκοιμήθηκαν κι οι δυο την ίδια ακριβώς στιγμή, με τις ίδιες γλυκές σκέψεις στο μυαλό, τις ίδιες ακριβώςΚι είχε μέσα του το μικρό όνειρο ένα σπίτι ζεστό...καλό φαγητό κι αγάπη για το Μουντζούρη και τη Βροχούλα...όμως από όλα πιο καλό ήταν που συναντήθηκαν στο ίδιο χριστουγεννιάτικο όνειρο.
Κι ως φαίνεται, αγάπησε πολύ ο Μουντζούρης τη Βροχούλα, τον αγάπησε κι η Βροχούλα το ίδιο πολύ, το ίδιο ακριβώς, γιατί μόλις τελείωσε το όνειρο και ξύπνησαν ο ένας δίπλα στην καμινάδα...κι η άλλη μέσα στην μπότα, άφησαν κι οι δυο τους από ένα βαθύ αναστεναγμό. Θα πρέπει μάλιστα να αγαπηθήκανε, όπως λένε, παράφορα, αφού ξεκίνησε ο Μουντζούρης από τη μακρινή πολιτεία στην άλλη άκρη της γης να ψάξει τη Βροχούλα. Με τον ίδιο σκοπό πήρε κι αυτή τους δρόμους....Και βέβαια τέτοιες ιστοριούλες πρέπει να έχουν αίσιο τέλος.....
Μετά από χίλια βάσανα, κούραση, αγρύπνιες κι ένα σωρό κινδύνους, σμίξανε επιτέλους κάπου στη...........και ίσως στον Παραδεισο.

η σφραγίδα!!

Βάλε με σφραγίδα στην καρδιά σου
σαν σφραγίδα στο μπράτσο σου
είναι δυνατή η αγάπη σαν το θάνατο
και σκληρός ο πόθος σαν τον άδη
οι σπίθες της είναι σπίθες της φωτιάς,
φλόγα του Θεού.

Νερά ποτάμια δεν μπορούν
να σβήσουν την αγάπη.....

γιατι;;;;..χωρις εσενα!!

γιατι;;;........ερωτηματικα και απαντησεις που δε ερχονται και δε ξερω αν προκειται να ερθουν
λεξεις κειμενα και φρασεις...που καταλαγιαζουν ή φουντωνουν τα συναισθηματα
εκανα ενα βημα και με αφησες μονο μου....
προσπαθησα να σου πω πως ειμαι ετοιμος να ερθω, να κουρνιασω στην αγκαλια σου...
κι ειπες ΟΧΙ...ΔΕ ΘΕΛΩ...αιτιολογησες πως πιεστηκα και γι αυτο δε θελεις...
και σταματησες να μου μιλας....
σταματησες να λες εστω και καλημερα...
γιατι;;;;....
ειπες οταν σε φωναζα να ερθεις....εγω εδειχνα αδιαφορια....
τωρα δε θες...
δε σου ριχνω ευθυνη που δε θες....

γιατι....γιατι;;;;
στεγνωσε το στομα μου....
κολλησε ο νους μου....

χωρις εσενα....ειμαι πεταλο που το πετα ο ανεμος εδω και εκει
χωρις εσενα ειμαι....το παιδι που αφηνεται να κανει τα πρωτα του βηματα χωρις στηριξη
χωρις εσενα....νιωθω την ανασφαλεια να με τυλιγει
χωρις εσενα ....ειμαι ενα τιποτε!!!